te doen, dan kinderen van school halen, koken, strijken, een avondvergadering
via skype. Vlug stak je de drukke straat over, hopelijk was het rustig bij de
supermarkt. Je hoorde de zware claxon en piepende remmen van een grote
vrachtwagen. En terwijl je je hoofd naar links draaide voelde je een immense
klap. Daarna werd het donker en stoppen je herinneringen.
Terwijl de anesthesist het kapje over je mond schoof, zag je de chirurg
nog vriendelijk naar je knipogen. Het was wel een lekker ding dacht je nog. Toen
verdween de wereld en daarna stoppen je herinneringen.
Je keek de zolderkamer rond. De boeken netjes opgestapeld in de kast, de
cd’s in het rek. De kussens keurig in het gelid op de bank. Een straal zonlicht
piepte tussen de vrijwel gesloten gordijnen door. Op je schrijftafel stond zijn
foto. Die ene waarop hij zo verliefd naar je keek. Je slikte en schopte de stoel
waarop je stond om. Je lichaam zwaaide heen en weer terwijl je tevergeefs snakte
naar adem. Terwijl de beweging afnam, werd het donker voor je ogen en stoppen je
herinneringen.
tussen leven en dood bevinden. Waar zijn ze? Waarom zijn ze daar? Wat staat ze
te wachten?
een verhaal van circa anderhalf uur. Ze weten elk voor zich welk personage ze
spelen maar niet wie de andere personages in het verhaal zijn. Elk personage
heeft zijn eigen drijfveren en geheimen.
Ook het publiek speelt een rol
in de ontwikkeling van het verhaal. Het lot van de personages ligt voor een deel
in hun handen.